Publicidad:
Terra
La Coctelera

JUVENTUDESALERTA

DUDAR ES EL ORIGEN,PENSAR ES LA CLAVE

12 Octubre 2011

Protagoras

Platón
Protágoras
edición griego español
fuente griego

PRWTAGORAS

ETAIROS  SWKRATHS

 

PROTAGORAS

Un amigo, Sócrates

ET. Póqen, w3 Sw'krateV, faínñ; h6 dh<la dh> o7ti a1pò kunhgesíou toû perì th>n !Alkibiádou w7ran; kaì mh'n moi kaì prv'hn i1dónti kalòV mèn e1faíneto a1nh>r e5ti, a1nh>r méntoi, w3 Sw'krateV, w7V g! e1n au1toîV h2mîn ei1rh<sqai, kaì pw'gwnoV h5dh u2popimplámenoV.
SW. Ei3ta tí toûto; ou1 sù méntoi 9Omh'rou e1painéthV ei3, o8V e5fh cariestáthn h7bhn ei3nai toû {prw<ton} u2phnh'tou, h8n nûn !AlkibiádhV e5cei;
ET. Tí ou3n tà nûn; h3 par! e1keínou faínñ; kaì pw<V próV se o2 neaníaV diákeitai;
SW. Eu3, e5moige e5doxen, ou1c h7kista dè kaì tñ< nûn h2mérj* kaì gàr pollà u2pèr e1moû ei3pe bohqw<n e1moí, kaì ou3n kaì a5rti a1p! e1keínou e5rcomai. a5topon méntoi tí soi e1qélw ei1peîn* paróntoV gàr e1keínou, ou5te proseîcon tòn noûn, e1pelanqanómhn te au1toû qamá.

St. I
309a

Amigo.- ¿De dónde sales, Sócrates? ¿No es evidente que de andar a la caza de los favores de Alcibíades? Por cierto, el otro día, al verle, me pareció, en verdad, un hombre hermoso todavía y, con todo, un hombre, Sócrates, dicho sea entre nosotros, y apuntándole ya una espesa barba.
Sócrates.- Bueno, ¿y qué? ¿Acaso no eres tú admirador de Homero, el cual dijo que la edad más agradable es la de la primera barba, precisamente la edad que tiene ahora Alcibíades?
Am.- ¿Y cómo están ahora las cosas? ¿Vienes de estar con él? ¿En qué disposición se encuentra el joven contigo?
Sóc.- En buena, me pareció, y especialmente hoy, pues habló mucho en mi favor, prestándome apoyo. Precisamente vengo de estar con él. Sin embargo, voy a decirte algo inimaginable: Pese a estar él presente, no le prestaba atención, y muchas veces me olvidaba de él.

ET. Kaì tí a6n gegonòV ei5h perì sè ka1keînon tosoûton prâgma; ou1 gàr dh'pou tinì kallíoni e1nétuceV a5llv e5n ge tñ<de tñ< pólei.
SW. Kaì polú ge.
ET. Tí fñ'V; a1stv< h6 xénv;
SW. Xénv.
ET. Podapv<;
SW. !Abdhrítñ.
ET. Kaì ou7tw kalóV tiV o2 xénoV e5doxén soi ei3nai, w7ste toû Kleiníou u2éoV kallíwn soi fanh<nai;
SW. Pw<V d! ou1 méllei, w3 makárie, tò sofw'taton kállion faínesqai;
ET. !All! h3 sofv< tini h2mîn, w3 Sw'krateV, e1ntucw>n párei;
SW. Sofwtátv mèn ou3n dh'pou tw<n ge nûn, ei5 soi dokeî sofw'tatoV ei3nai PrwtagóraV.
ET. 0W tí légeiV; PrwtagóraV e1pidedh'mhken;
SW. Tríthn ge h5dh h2méran.
ET. Kaì a5rti a5ra e1keínv suggegonw>V h7keiV;

309c

Am.– ¿Y qué cosa ha podido pasar entre tú y él? Porque, indudablemente, no habrás encontrado en esta ciudad otro más hermoso.
Sóc.– Pues sí; y con mucho.
Am.– ¿Qué dices? ¿Es de aquí o es extranjero?
Sóc.– Extranjero.
Am.– ¿De qué país?
Sóc.– De Abdera.
Am.– ¿Y tan hermoso te ha parecido ese extranjero como para resultarte más hermoso que el hijo de Clinias?
Sóc.– ¿Cómo no ha de ser, mi buen amigo, que lo más sabio me resulte lo más hermoso?
Am.– ¿Pero es acaso un sabio, Sócrates, lo que acabas de encontrarnos?
Sóc.– Pues sí; y, sin duda, al más sabio de los que actualmente viven, si es que Protágoras te parece el más sabio.
Am.– ¡Oh! ¿Qué dices? ¿Ha llegado Protágoras?
Sóc.– Hace ya tres días.
Am.- ¿Y vienes ahora de estar con él?

SW. Pánu ge, pollà kaì ei1pw>n kaì a1koúsaV.
ET. Tí ou3n ou1 dihgh'sw h2mîn th>n sunousían, ei1 mh' sé ti kwlúei, kaqezómenoV e1ntauqí, e1xanasth'saV tòn paîda toutoní;
SW. Pánu mèn ou3n* kaì cárin ge ei5somai, e1àn a1koúhte.
ET. Kaì mh>n kaì h2meîV soí, e1àn légñV.
SW. Diplh< a6n ei5h h2 cáriV. a1ll! ou3n a1koúete.
Th<V gàr parelqoúshV nuktòV tauthsí, e5ti baqéoV o5rqrou, 9IppokráthV, o2 !Apollodw'rou u2òV FáswnoV dè a1delfóV, th>n qúran tñ< bakthríj pánu sfódra e5kroue, kaì e1peidh> au1tv< a1névxé tiV, eu1qùV ei5sw ñ5ei e1peigómenoV, kaì tñ< fwnñ< méga légwn, "#W Sw'krateV," e5fh, "e1grh'goraV h6 kaqeúdeiV;" Kaì e1gw> th>n fwnh>n gnoùV au1toû, "9IppokráthV," e5fhn, "ou4toV* mh' ti new'teron a1ggélleiV;" "Ou1dén g!," h3 d! o7V, "ei1 mh> a1gaqá ge." "Eu3 a6n légoiV," h3n d! e1gw'* "e5sti dè tí, kaì toû e7neka thnikáde a1fíkou;" "PrwtagóraV," e5fh, "h7kei," stàV par! e1moí. "Prv'hn," e5fhn e1gw'* "sù dè a5rti pépusai;" "Nh> toùV qeoúV," e5fh, "e2spéraV ge."

310a

Sóc.- Así es. Y hemos mantenido una larga conversación.
Am.- Entonces, si no tienes inconveniente, ¿por qué no nos la cuentas? Siéntate aquí; ocupa el asiento de este esclavo.
Sóc.- De acuerdo, y lo haré con mucho gusto, si queréis escucharme.
Am.- Y nosotros te lo agradeceremos, si nos la cuentas.
Sóc.- En ese caso, el gusto sería doble. Así que, ea, escuchad: Anoche, antes de amanecer, Hipócrates, hijo de Apolodoro y hermano de Fason, picó insistentemente con su bastón a mi puerta y, una vez que alguien le abrió, al punto entró precipitadamente y, dando grandes voces, dijo: «Sócrates, ¿velas o duermes?». Entonces yo, reconociendo su voz, me dije: «Este es Hipócrates», y le pregunté «¿Qué nuevas me traes?». «Ninguna que no sea buena», replicó. «Enhorabuena, pues -repuse-, pero ¿de qué se trata y por qué vienes a esta hora?». «Protágoras está aquí», dijo, parándose ante mí. «Desde anteayer -repuse-. Pero ¿es que acabas de enterarte?». «¡Por los dioses! -exclamó-, que no me enteré hasta ayer tarde».

Kaì a7ma e1piyhlafh'saV toû skímpodoV e1kaqézeto parà toùV pódaV mou, kaì ei3pen* "9EspéraV dh<ta, mála ge o1yè a1fikómenoV e1x Oi1nóhV. o2 gár toi paîV me o2 SáturoV a1pédra* kaì dh<ta méllwn soi frázein o7ti diwxoímhn au1tón, u2pó tinoV a5llou e1pelaqómhn. e1peidh> dè h3lqon kaì dedeipnhkóteV h3men kaì e1méllomen a1napaúesqai, tóte moi a2delfòV légei o7ti h7kei PrwtagóraV. kaì e5ti mèn e1neceírhsa eu1qùV parà sè i1énai, e5peitá moi lían pórrw e5doxe tw<n nuktw<n ei3nai* e1peidh> dè tácistá me e1k toû kópou o2 u7pnoV a1nh<ken, eu1qùV a1nastàV ou7tw deûro e1poreuómhn." Kaì e1gw> gignw'skwn au1toû th>n a1ndreían kaì th>n ptoíhsin, "Tí ou3n soi," h3n d! e1gw', "toûto; mw<n tí se a1dikeî PrwtagóraV;" Kaì o8V gelásaV, "Nh> toùV qeoúV," e5fh, "w3 Sw'krateV, o7ti ge mónoV e1stì sofóV, e1mè dè ou1 poieî." "!Allà naì mà Día," e5fhn e1gw', "a6n au1tv< didv<V a1rgúrion kaì peíqñV e1keînon, poih'sei kaì sè sofón." "Ei1 gár," h3 d! o7V, "w3 Zeû kaì qeoí, e1n toútv ei5h* w2V ou5t" a6n tw<n e1mw<n e1pilípoimi ou1dèn ou5te tw<n fílwn* a1ll! au1tà taûta kaì nûn h7kw parà sé, i7na u2pèr e1moû dialecqñ<V au1tv<. e1gw> gàr a7ma mèn kaì new'teróV ei1mi, a7ma dè ou1dè e2w'raka Prwtagóran pw'pote ou1d! a1kh'koa ou1dén* e5ti gàr paîV h3 o7te tò próteron e1pedh'mhse. a1llà gár, w3 Sw'krateV, pánteV tòn a5ndra e1painoûsin kaí fasin sofw'taton ei3nai légein* a1llà tí ou1 badízomen par! au1tón, i7na e5ndon

310c

Y, palpando la cama en la oscuridad, se sentó a mis pies y añadió: «Como te lo digo, que fue ayer tarde, a última hora, a mi llegada a Oinoe. Pues mi esclavo Sátiro se había escapado y, si bien pensaba comunicarte que iba a ir a buscarle, sin embargo, me olvidé, no sé por qué. Una vez de vuelta, después de cenar, al ir a acostarnos, fue cuando mi hermano me dijo que Protágoras estaba aquí. Lo primero que pensé fue venir a decírtelo; pero, luego, me pareció que la noche estaba ya demasiado avanzada. Sin embargo, tan pronto como el sueño me libró de la fatiga, me levanté rápidamente y vine para acá». Entonces yo, reconociendo su valentía y su excitación, le dije: «¿Pero en qué te incumbe esto? ¿Te ha ofendido en algo Protágoras?». El, riéndose, contestó: «¡Por los dioses!, Sócrates, ¡Claro que sí! Ya que sólo él es sabio y a mí no me hace tal». «Pero, ¡Por Zeus! –repliqué–, si le ofreces dinero y le convences, te hará sabio». «Si por eso es –dijo–. ¡Por Zeus y todos los dioses! que no escatimaré mi dinero ni el de mis amigos. Y por eso precisamente acudo ahora a tí: Para que le hables de mí, pues yo soy aún demasiado joven y nunca he visto ni oído a Protágoras, ya que la primera vez que vino aquí yo era aún un niño. Pero todos le ensalzan, Sócrates, y dicen que, hablando. es el más sabio. ¿Por qué no vamos a su casa para

katalábwmen; katalúei d!, w2V e1gw> h5kousa, parà Kallíj tv< 9Ipponíkou* a1ll! i5wmen." Kaì e1gw> ei3pon* "Mh'pw, a1gaqé, e1keîse i5wmen –prv> gár e1stin– a1llà deûro e1xanastw<men ei1V th>n au1lh'n, kaì periiónteV au1toû diatríywmen e7wV a6n fw<V génhtai* ei3ta i5wmen. kaì gàr tà pollà PrwtagóraV e5ndon diatríbei, w7ste, qárrei, katalhyómeqa au1tón, w2V tò ei1kóV, e5ndon."
Metà taûta a1nastánteV ei1V th>n au1lh>n periñ<men* kaì e1gw> a1popeirw'menoV toû 9IppokrátouV th<V r2w'mhV dieskópoun au1tòn kaì h1rw'twn, Ei1pé moi, e5fhn e1gw', w3 9IppókrateV, parà Prwtagóran nûn e1piceireîV i1énai, a1rgúrion telw<n e1keínv misqòn u2pèr seautoû, w2V parà tína a1fixómenoV kaì tíV genhsómenoV; w7sper a6n ei1 e1penóeiV parà tòn sautoû o2mw'numon e1lqw>n 9Ippokráth tòn Kv<on, tòn tw<n !Asklhpiadw<n, a1rgúrion teleîn u2pèr sautoû misqòn e1keínv, ei5 tíV se h5reto* "Ei1pé moi, mélleiV teleîn, w3 9IppókrateV, 9Ippokrátei misqòn w2V tíni o5nti;" tí a6n a1pekrínw; –Ei3pon a5n, e5fh, o7ti w2V i1atrv<. –"9WV tíV genhsómenoV;" –9WV i1atróV, e5fh. –Ei1 dè parà Polúkleiton tòn !Argeîon h6 Feidían tòn !Aqhnaîon e1penóeiV a1fikómenoV misqòn u2pèr sautoû teleîn e1keínoiV, ei5 tíV se h5reto* "Teleîn toûto tò a1rgúrion w2V tíni o5nti e1n nv< e5ceiV Polukleítv te kaì Feidíj;" tí a6n a1pekrínw; –Ei3pon a6n w2V a1galmatopoioîV. –"9WV tíV dè genhsómenoV au1tóV;" –Dh<lon o7ti a1galmatopoióV. –Ei3en, h3n d! e1gw'* parà dè dh> Prwtagóran nûn a1fikómenoi e1gw' te kaì sù a1rgúrion e1keínv misqòn e7toimoi e1sómeqa teleîn u2pèr soû, a6n mèn e1xiknh<tai tà h2métera crh'mata kaì toútoiV peíqwmen au1tón, ei1 dè mh', kaì tà tw<n fílwn prosanalískonteV. ei1 ou3n tiV h2mâV perì taûta ou7tw sfódra spoudázontaV e5roito* "Ei1pé moi, w3 Sw'kratéV te kaì 9IppókrateV, w2V tíni o5nti tv< Prwtagórj e1n nv< e5cete crh'mata teleîn;" tí a6n au1tv< a1pokrinaímeqa; tí o5noma a5llo ge legómenon perì Prwtagórou a1koúomen; w7sper perì Feidíou a1galmatopoiòn kaì perì 9Omh'rou poihth'n, tí toioûton perì Prwtagórou a1koúomen; –Sofisth>n dh' toi o1nomázousí ge, w3 Sw'krateV, tòn a5ndra ei3nai, e5fh. –9WV sofistñ< a5ra e1rcómeqa teloûnteV tà crh'mata; –Málista. –Ei1 ou3n kaì

311a

cogerle dentro? se aloja, según he oído, en casa de Calias, el hijo de Hipónico. Vayamos, pues». «Todavía no, buen amigo –repuse–. Es temprano para ir allí. Salgamos, entretanto, al patio, y esperemos, mientras paseamos, a que amanezca. Y, después. vamos. Protágoras pasa mucho tiempo en casa; de modo que, tranquilízate, le cogeremos, seguramente, dentro».
Después de esto, nos levantamos y salimos al patio. Yo, para tantear el ánimo de Hipócrates, le pregunté, al tiempo que le observaba atentamente:
– Dime, Hipócrates; ahora pretendes acudir a Protágoras y gastarte con él tu dinero, pero ¿a qué clase de hombre te diriges? ¿En qué piensas salir convertido de sus manos? Supón que te diera por acudir a tu homónimo, Hipócrates de Cos, el de los Asclepíades, y gastarte con él tu dinero; si alguien te preguntase: «Dime, Hipócrates, ¿piensas gastar tu dinero con Hipócrates en tanto que es qué?». ¿Qué responderías?
– Respondería –dijo–, que en tanto que es médico.
– ¿Y para convertirte en qué?
– En médico –dijo.
– Y si te diera por acudir a Policleto de Argos o a Fidias de Atenas y gastarte con ellos tu dinero, y si alguien te preguntase: «¿Piensas gastar tu dinero con Policleto y con Fidias en tanto que son qué? ¿Qué responderías?
– Respondería que en tanto que son escultores.
–¿Y para convertirte en qué?
– En escultor, evidentemente.
– Pues bien –repuse–, ahora es a Protágoras a quien acudimos tú y yo. Y estamos dispuestos a pagarle por tu instrucción, si es que alcanza nuestra fortuna para con ella convencerle, y, si no, echando mano de la de los amigos. Si alguien, al vernos tan empeñados en este propósito, nos preguntase: «Decidme, Sócrates e Hipócrates, ¿pensáis gastar vuestra fortuna con Protágoras en tanto que es qué?». ¿Qué responderíamos? ¿Por qué otro nombre oímos llamar a Protágoras? Así como a Fidias le llaman escultor y a Homero poeta, a Protágoras ¿qué nombre se le da?
– A este hombre, Sócrates. Le llaman sofista.
– Entonces, ¿vamos a gastar nuestra fortuna con él en tanto que sofista?
– Exactamente.

toûtó tíV se proséroito* "Au1tòV dè dh> w2V tíV genhsómenoV e5rcñ parà tòn Prwtagóran;" –Kaì o8V ei3pen e1ruqriásaV –h5dh gàr u2péfainén ti h2méraV, w7ste katafanh< au1tòn genésqai –Ei1 mén ti toîV e5mprosqen e5oiken, dh<lon o7ti sofisth>V genhsómenoV. –Sù dé, h3n d! e1gw', pròV qew<n, ou1k a6n ai1scúnoio ei1V toùV /EllhnaV sautòn sofisth>n parécwn; –Nh> tòn Día, w3 Sw'krateV, ei5per ge a8 dianooûmai crh> légein. –!All! a5ra, w3 9IppókrateV, mh> ou1 toiaúthn u2polambáneiV sou th>n parà Prwtagórou máqhsin e5sesqai, a1ll! oi7aper h2 parà toû grammatistoû e1géneto kaì kiqaristoû kaì paidotríbou; toútwn gàr sù e2kásthn ou1k e1pì técnñ e5maqeV, w2V dhmiourgòV e1sómenoV, a1ll! e1pì paideíj, w2V tòn i1diw'thn kaì tòn e1leúqeron prépei. –Pánu mèn ou3n moi dokeî, e5fh, toiaúth mâllon ei3nai h2 parà Prwtagórou máqhsiV.
Oi3sqa ou3n o8 mélleiV nûn práttein, h5 se lanqánei; h3n d! e1gw'. –Toû péri; –/Oti mélleiV th>n yuch>n th>n sautoû parasceîn qerapeûsai a1ndrí, w2V fñ'V, sofistñ<* o7ti dé pote o2 sofisth'V e1stin, qaumázoim! a6n ei1 oi3sqa. kaítoi ei1 toût! a1gnoeîV, ou1dè o7tv paradídwV th>n yuch>n oi3sqa, ou5t! ei1 a1gaqv< ou5t! ei1 kakv< prágmati. –Oi3maí g!, e5fh, ei1dénai. –Lége dh', tí h2gñ< ei3nai tòn sofisth'n; –!Egw> mén, h3 d! o7V, w7sper tou5noma légei, toûton ei3nai tòn tw<n sofw<n e1pisth'mona. –Ou1koûn, h3n d! e1gw', toûto mèn e5xesti légein kaì perì zwgráfwn kaì perì tektónwn, o7ti ou4toí ei1sin oi2 tw<n sofw<n e1pisth'moneV* a1ll! ei5 tiV e5roito h2mâV, "Tw<n tí sofw<n ei1sin oi2 zwgráfoi e1pisth'moneV," ei5poimen a5n pou au1tv< o7ti tw<n pròV th>n a1pergasían th>n tw<n ei1kónwn, kaì ta3lla ou7twV. ei1 dé tiV e1keîno e5roito, "9O dè sofisth>V tw<n tí sofw<n e1stin;" tí a6n a1pokrinoímeqa au1tv<; poíaV e1rgasíaV e1pistáthV; –Tí a6n ei5poimen au1tòn ei3nai, w3 Sw'krateV, h6 e1pistáthn toû poih<sai deinòn légein; –%IswV a5n, h3n d! e1gw', a1lhqh< légoimen, ou1 méntoi i2kanw<V ge* e1rwth'sewV gàr e5ti h2 a1pókrisiV h2mîn deîtai, perì o7tou o2 sofisth>V deinòn poieî légein* w7sper o2 kiqaristh>V deinòn dh'pou poieî légein perì ou4per kaì e1pisth'mona, perì kiqarísewV* h3 gár; –Naí. –Ei3en* o2 dè dh> sofisth>V perì tínoV deinòn poieî légein; –Dh<lon o7ti perì ou4per kaì e1pístasqai; –Ei1kóV ge. tí dh' e1stin toûto perì ou4 au1tóV te e1pisth'mwn e1stìn o2 sofisth>V kaì tòn maqhth>n

312a

– Y si alguien te preguntase: «Acudes a Protágoras para convertirte ¿en qué?»
Entonces él se ruborizó (ya empezaba a amanecer, por lo que su rostro resultaba visible) y respondió:
– Si el caso es como los anteriores, es evidente que para convertirme en sofista.
– ¡Por los dioses! –repuse–, ¿No te avergonzarías de aparecer tú mismo ante los helenos como un sofista?
– ¡Por Zeus!. Ciertamente que sí, Sócrates, si he de decir lo que siento.
– Pero, entonces, Hipócrates, ¿no es cierto que tú piensas que el aprendizaje con Protágoras será tal cual fue el aprendizaje con el maestro de primeras letras, de cítara y de gimnasia? En efecto, aprendiste cada una de estas disciplinas, no para ejercerlas como profesional, sino para educarte como conviene a cualquier ciudadano libre.
– Exactamente así –respondió– entiendo yo el aprendizaje con Protágoras.
– ¿Te das cuenta, entonces –dije–, de lo que vas a hacer, o no te percatas?
– ¿De qué?
– De que vas a encomendar el cuidado de tu alma a un hombre que es, como dices, un sofista; mas qué es un sofista, mucho me extraña que lo sepas. Y si desconoces esto, no sabes tampoco a quién entregas tu alma, ni si el propósito es bueno o malo.
– Creo saberlo, –repuso.
– Dime, entonces, ¿qué piensas que es un sofista?
– Pienso que, como el nombre indica, es aquél que es entendido en cosas sabias.
– Lo mismo, –repliqué–, cabe decir de los pintores y de los arquitectos: Ellos son entendidos en cosas sabias. Ahora bien, si alguien nos preguntase: «¿En qué cosas son entendidos los pintores?», le responderíamos, probablemente, que en las cosas concernientes a la producción de imágenes; y así del resto. Si, de la misma manera, nos preguntasen: «¿En qué cosas sabias es entendido el sofista?» ¿Qué le responderíamos? ¿En qué oficio es maestro?
– ¿Qué íbamos a responder, Sócrates, sino que es maestro en hacer que uno hable hábilmente?
– Con eso, repuse, diríamos, sin duda, la verdad, pero no suficiente, pues esa respuesta nos exige otra pregunta: ¿Sobre qué hace el sofista que uno hable hábilmente? El citarista, por ejemplo, hace, sin duda, que uno hable hábilmente sobre aquello en lo que es entendido; lo concerniente a la cítara, ¿no?
– Exacto.
– Bien. Y el sofista, ¿sobre qué hace que uno hable hábilmente? ¿No es evidente que sobre lo que él conoce?
– Naturalmente.
– ¿Y qué es eso en lo que el sofista es entendido y hace entendido a su discípulo?

poieî; –Mà Dí!, e5fh, ou1kéti e5cw soi légein.
Kaì e1gw> ei3pon metà toûto* Tí ou3n; oi3sqa ei1V oi4ón tina kíndunon e5rcñ u2poqh'swn th>n yuch'n; h6 ei1 mèn tò sw<ma e1pitrépein se e5dei tv diakinduneúonta h6 crhstòn au1tò genésqai h6 ponhrón, pollà a6n perieskéyw ei5t! e1pitreptéon ei5te ou5, kaì ei1V sumboulh>n toúV te fílouV a6n parekáleiV kaì toùV oi1keíouV skopoúmenoV h2méraV sucnáV* o8 dè perì pleíonoV toû sw'matoV h2gñ<, th>n yuch'n, kaì e1n v4 pánt! e1stìn tà sà h6 eu3 h6 kakw<V práttein, crhstoû h6 ponhroû au1toû genoménou, perì dè toútou ou5te tv< patrì ou5te tv< a1delfv< e1pekoinw'sw ou5te h2mw<n tw<n e2taírwn ou1dení, ei5t! e1pitreptéon ei5te kaì ou1 tv< a1fikoménv toútv xénv th>n sh>n yuch'n, a1ll! e2spéraV a1koúsaV, w2V fñ'V, o5rqrioV h7kwn perì mèn toútou ou1déna lógon ou1dè sumboulh>n poiñ<, ei5te crh> e1pitrépein sautòn au1tv< ei5te mh', e7toimoV d! ei3 a1nalískein tá te sautoû kaì tà tw<n fílwn crh'mata, w2V h5dh diegnwkw>V o7ti pántwV sunestéon Prwtagórj, o8n ou5te gignw'skeiV, w2V fñ'V, ou5te dieílexai ou1depw'pote, sofisth>n d! o1nomázeiV, tòn dè sofisth>n o7ti pot! e5stin faínñ a1gnow<n, v4 mélleiV sautòn e1pitrépein; –Kaì o8V a1koúsaV, %Eoiken, e5fh, w3 Sw'krateV, e1x w4n sù légeiV. –#Ar! ou3n, w3 9IppókrateV, o2 sofisth>V tugcánei w6n e5mporóV tiV h6 káphloV tw<n a1gwgímwn, a1f! w4n yuch> tréfetai; faínetai gàr e5moige toioûtóV tiV. –Tréfetai dé, w3 Sw'krateV, yuch> tíni; –Maqh'masin dh'pou, h3n d! e1gw'. kaì o7pwV ge mh', w3 e2taîre, o2 sofisth>V e1painw<n a8 pwleî e1xapath'sñ h2mâV, w7sper oi2 perì th>n toû sw'matoV trofh'n, o2 e5mporóV te kaì káphloV. kaì gàr ou4toí pou w4n a5gousin a1gwgímwn ou5te au1toì i5sasin o7ti crhstòn h6 ponhròn perì tò sw<ma, e1painoûsin dè pánta pwloûnteV, ou5te oi2 w1noúmenoi par! au1tw<n, e1àn mh' tiV túcñ gumnastikòV h6 i1atròV w5n. ou7tw dè kaì oi2 tà maqh'mata periágonteV katà tàV póleiV kaì pwloûnteV kaì kaphleúonteV tv< a1eì e1piqumoûnti e1painoûsin mèn pánta a8 pwloûsin, táca d! a5n tineV, w3 a5riste, kaì toútwn a1gnooîen w4n pwloûsin o7ti crhstòn h6 ponhròn pròV th>n yuch'n* w2V d! au7twV kaì oi2 w1noúmenoi par! au1tw<n, e1àn mh' tiV túcñ perì th>n yuch>n au3 i1atrikòV w5n. ei1 mèn ou3n sù tugcáneiV e1pisth'mwn toútwn tí crhstòn kaì ponhrón, a1sfaléV soi w1neîsqai maqh'mata kaì parà Prwtagórou kaì par! a5llou o2touoûn* ei1 dè mh', o7ra, w3

313 a

– ¡Por Zeus!, –replicó–, no sé contestarte.
Entonces yo le dije:
– ¿Cómo? ¿No te das cuenta del peligro en el que vas a poner tu alma? Si tuvieras que confiar tu cuerpo a alguien, corriendo el riesgo de resultar mejorado o dañado, ¿acaso no mirarías mucho si deberías o no confiarlo y dedicarías muchos días a pedir consejos a los amigos y allegados? Pero, cuando se trata de algo que estimas más que tu cuerpo, esto es, tu alma, de la que depende toda tu felicidad o tu desdicha, según resulte mejorada o dañada, sobre eso no consultas ni con tu padre ni con tu hermano ni con ninguno de nuestros amigos, si debes confiar o no tu alma a ese extranjero que acaba de llegar, sino que te enteras ayer tarde, según dices, de su llegada y ya hoy, antes de amanecer, pones manos a la obra, sin reflexionar y sin consultar si es conveniente confiarte a él o no. Y estás dispuesto, además, a gastar toda tu fortuna y la de tus amigos, dando por hecho que, de cualquier forma, debes unirte a Protágoras, a quien no conoces, como confiesas, ni has tratado nunca; a quien llamas sofista, pero con un manifiesto desconocimiento de qué es un sofista, a quien vas a confiarte.
Al oír esto, repuso:
– Por lo que acabas de decir, Sócrates, eso parece.
– ¿No es cierto, Hipócrates, que el sofista es una especie de comerciante o traficante de mercancías de las que se alimenta el alma? Al menos, a mí eso me parece.
– ¿Pero de qué se alimenta el alma, Sócrates?
– De las enseñanzas, indudablemente, –repuse–. De modo que, amigo mío, no nos vaya a engañar el sofista, alabando lo que vende, como los que venden alimentos del cuerpo, los comerciante y traficantes. Porque éstos negocian con mercancías, de las que ni ellos mismos saben cuál es provechosa o perjudicial para el cuerpo (pues, al venderlas, las alaban todas), ni lo saben los que se las compran, a no ser que alguno sea, por casualidad, maestro de gimnasia o médico. Así también, los que llevan las enseñanzas por las ciudades, vendiéndolas y traficando con ellas, ante quien siempre está dispuesto a comprar, alaban todo lo que venden. Mas, probablemente, algunos de éstos, querido amigo, desconocen qué, de lo que venden, es provechoso o perjudicial para el alma; y lo mismo cabe decir de los que les compran, a no ser que alguno sea también, por casualidad, médico del alma. Por lo tanto, si eres entendido en cuál de estas mercancías es provechosa y cuál perjudicial, puedes ir seguro a comprar las enseñanzas a Protágoras o a cualquier otro.

makárie, mh> perì toîV filtátoiV kubeúñV te kaì kinduneúñV. kaì gàr dh> kaì polù meízwn kíndunoV e1n tñ< tw<n maqhmátwn w1nñ< h6 e1n tñ< tw<n sitíwn. sitía mèn gàr kaì potà priámenon parà toû kaph'lou kaì e1mpórou e5xestin e1n a5lloiV a1ggeíoiV a1poférein, kaì prìn déxasqai au1tà ei1V tò sw<ma piónta h6 fagónta, kataqémenon oi5kade e5xestin sumbouleúsasqai, parakalésanta tòn e1pai+onta, o7ti te e1destéon h6 potéon kaì o7ti mh', kaì o2póson kaì o2póte* w7ste e1n tñ< w1nñ< ou1 mégaV o2 kíndunoV. maqh'mata dè ou1k e5stin e1n a5llv a1ggeív a1penegkeîn, a1ll! a1nágkh kataqénta th>n timh>n tò máqhma e1n au1tñ< tñ< yucñ< labónta kaì maqónta a1piénai h6 beblamménon h6 w1felhménon. taûta ou3n skopw'meqa kaì metà tw<n presbutérwn h2mw<n* h2meîV gàr e5ti néoi w7ste tosoûton prâgma dielésqai. nûn méntoi, w7sper w2rmh'samen, i5wmen kaì a1koúswmen toû a1ndróV, e5peita a1koúsanteV kaì a5lloiV a1nakoinwsw'meqa* kaì gàr ou1 mónoV PrwtagóraV au1tóqi e1stín, a1llà kaì 9IppíaV o2 !HleîoV –oi3mai dè kaì Pródikon tòn Keîon –kaì a5lloi polloì kaì sofoí.
Dóxan h2mîn taûta e1poreuómeqa* e1peidh> dè e1n tv< proqúrv e1genómeqa, e1pistánteV perí tinoV lógou dielegómeqa, o8V h2mîn katà th>n o2dòn e1népesen* i7n! ou3n mh> a1telh>V génoito, a1llà diaperanámenoi ou7twV e1síoimen, stánteV e1n tv< proqúrv dielegómeqa e7wV sunwmologh'samen a1llh'loiV. dokeî ou3n moi, o2 qurwróV, eu1noûcóV tiV, kath'kouen h2mw<n, kinduneúei dè dià tò plh<qoV tw<n sofistw<n a5cqesqai toîV foitw<sin ei1V th>n oi1kían* e1peidh> goûn e1kroúsamen th>n qúran, a1noíxaV kaì i1dw>n h2mâV, "%Ea," e5fh, "sofistaí tineV* ou1 scolh> au1tv<*" kaì a7ma a1mfoîn toîn ceroîn th>n qúran pánu proqúmwV w2V oi4óV t! h3n e1ph'raxen. kaì h2meîV pálin e1kroúomen, kaì o8V e1gkeklñménhV th<V qúraV a1pokrinómenoV ei3pen, "#W a5nqrwpoi," e5fh, "ou1k a1khkóate o7ti ou1 scolh> au1tv<;" "!All! w1gaqé," e5fhn e1gw', "ou5te parà Kallían h7komen ou5te sofistaí e1smen. a1llà qárrei* Prwtagóran gár toi deómenoi i1deîn h5lqomen* ei1sággeilon ou3n." mógiV ou3n pote h2mîn a7nqrwpoV a1névxen th>n qúran.
!Epeidh> dè ei1sh'lqomen, katelábomen Prwtagóran e1n tv< prostv'v peripatoûnta, e2xh<V d! au1tv< sumperiepátoun e1k mèn toû e1pì qátera KallíaV o2 9Ipponíkou kaì o2

314a

Pero si no, procura, mi buen amigo, no arriesgar ni poner en peligro lo más preciado, pues mucho mayor riesgo se corre en la compra de enseñanzas que en la de alimentos. Porque quien compra comida o bebida al traficante o al comerciante puede transportar esto en otros recipientes y, depositándolo en casa, antes de proceder a beberlo o comerlo, puede llamar a un entendido para pedirle consejo sobre lo que es comestible o potable y lo que no, y en qué cantidad y cuándo; de modo que no se corre gran riesgo en la compra. Pero las enseñanzas no se pueden transportar en otro recipiente, sino que, una vez pagado su precio, necesariamente, el que adquiere una enseñanza marcha ya, llevándola en su propia alma, dañado o beneficiado. Por consiguiente, examinemos estas cuestiones con quienes tienen más edad que nosotros, pues somos aún jóvenes para resolver un asunto tal. Ahora, no obstante, vayamos, como habíamos decidido, y escuchemos a ese hombre; y luego, al oírle, consultemos también con otros, ya que Protágoras no está allí solo, sino que están Hipias de Elis y también, creo, Pródico de Ceos y muchos otros asimismo sabios.
Tomada esta resolución, nos pusimos en marcha. Una vez que llegamos ante la puerta principal, nos detuvimos a discutir una cuestión que habíamos venido tratando por el camino; y para no dejarla inconclusa, sino zanjarla antes de entrar, nos paramos a discutir, hasta que nos pusimos de acuerdo. Me parece que el portero, un eunuco, nos oyó; y es muy probable que, a causa de la multitud de sofistas, estuviese malhumorado con los que llegaban a la casa; así es que, una vez que llamamos a la puerta, nos abrió y dijo al vernos: «¡Vaya!, más sofistas. No se puede pasar». Y agarrando la puerta con ambas manos, la cerró de golpe. Nosotros llamamos de nuevo y él, con la puerta cerrada, nos respondió: «¿No habéis oído que no se puede pasar?». «Buen hombre –repuse yo–, no venimos a ver a Calias ni somos sofistas; no tengas cuidado; es a Protágoras a quien buscamos y queremos ver. Anúncianos, pues». A regañadientes, por fin, nos abrió la puerta.
Una vez que entramos, encontramos a Protágoras paseando en el pórtico. A su vera le acompañaban en el paseo, a un lado, Calias,

a1delfòV au1toû o2 o2momh'trioV, PáraloV o2 PerikléouV, kaì CarmídhV o2 GlaúkwnoV, e1k dè toû e1pì qátera o2 e7teroV tw<n PerikléouV XánqippoV, kaì FilippídhV o2 Filomh'lou kaì !AntímoiroV o2 MendaîoV, o7sper eu1dokimeî málista tw<n Prwtagórou maqhtw<n kaì e1pì técnñ manqánei, w2V sofisth>V e1sómenoV. toútwn dè oi8 o5pisqen h1koloúqoun e1pakoúonteV tw<n legoménwn tò mèn polù xénoi e1faínonto –ou8V a5gei e1x e2kástwn tw<n pólewn o2 PrwtagóraV, di! w4n diexércetai, khlw<n tñ< fwnñ< w7sper !OrfeúV, oi2 dè katà th>n fwnh>n e7pontai kekhlhménoi –h3san dé tineV kaì tw<n e1picwríwn e1n tv< corv<. toûton tòn coròn málista e5gwge i1dw>n h7sqhn, w2V kalw<V hu1laboûnto mhdépote e1mpodw>n e1n tv< prósqen ei3nai Prwtagórou, a1ll! e1peidh> au1tòV a1nastréfoi kaì oi2 met! e1keínou, eu3 pwV kaì e1n kósmv periescízonto ou4toi oi2 e1ph'kooi e5nqen kaì e5nqen, kaì e1n kúklv periiónteV a1eì ei1V tò o5pisqen kaqístanto kállista.
Tòn dè met! ei1senóhsa, e5fh /OmhroV, 9Ippían tòn !Hleîon, kaqh'menon e1n tv< kat! a1ntikrù prostv'v e1n qrónv* perì au1tòn d! e1káqhnto e1pì báqrwn !EruxímacóV te o2 !Akoumenoû kaì FaîdroV o2 MurrinoúsioV kaì %Andrwn o2 !AndrotíwnoV kaì tw<n xénwn polîtaí te au1toû kaì a5lloi tinéV. e1faínonto dè perì fúsew'V te kaì tw<n metew'rwn a1stronomikà a5tta dierwtân tòn 9Ippían, o2 d! e1n qrónv kaqh'menoV e2kástoiV au1tw<n diékrinen kaì diexñ'ei tà e1rwtw'mena.
Kaì mèn dh> kaì Tántalón ge ei1seîdon –e1pedh'mei gàr a5ra kaì PródikoV o2 KeîoV –h3n dè e1n oi1kh'matí tini, v4 prò toû mèn w2V tamieív e1crh<to 9IppónikoV, nûn dè u2pò toû plh'qouV tw<n kataluóntwn o2 KallíaV kaì toûto e1kkenw'saV xénoiV katálusin pepoíhken. o2 mèn ou3n PródikoV e5ti katékeito, e1gkekalumménoV e1n kvdíoiV tisìn kaì strw'masin kaì mála polloîV, w2V e1faíneto* parekáqhnto dè au1tv< e1pì taîV plhsíon klínaiV PausaníaV te o2 e1k Keraméwn kaì metà Pausaníou néon ti e5ti meirákion, w2V mèn e1gv3mai kalón te ka1gaqòn th>n fúsin, th>n d! ou3n i1déan pánu kalóV. e5doxa a1koûsai o5noma au1tv< ei3nai !Agáqwna, kaì ou1k a6n qaumázoimi ei1 paidikà Pausaníou tugcánei w5n. toûtó t! h3n tò meirákion, kaì tw> !Adeimántw a1mfotérw, o7 te Kh'pidoV kaì o2 Leukolofídou, kaì a5lloi tinèV e1faínonto* perì dè w4n dielégonto ou1k e1dunámhn e5gwge maqeîn e5xwqen, kaíper liparw<V e5cwn a1koúein toû Prodíkou –pássofoV gár moi

315a

hijo de Hipónico, y su hermano de madre Paralo, hijo de Pericles, y Cármides, hijo de Glaucon; al otro lado, el otro hijo de Pericles, Jantipo, y Filipides, hijo de Filomeno, y Antimero de Mende, el cual es considerado como el mejor discípulo de Protágoras y está ejercitando el arte para ser sofista. De los que detrás les daban séquito, escuchando la conversación, la mayoría parecían extranjeros de los que Protágoras recluta de todas las ciudades por las que pasa, atrayéndolos con su voz como Orfeo; y ellos, atraídos por su voz, le siguen. También había algunos de aquí en el coro. Sentí un gran placer al contemplar este coro y ver con qué primor procuraban no cortar jamás el paso a Protágoras, sino que, tan pronto como éste daba media vuelta junto con sus más inmediatos seguidores, al punto los oyentes de detrás se dividían en perfecto orden y, desplazándose hacia derecha e izquierda en círculo, se colocaban siempre detrás con toda destreza.
«Después de él reconocí», con palabras de Homero, a Hipias de Elis sentado en un sillón al otro lado del pórtico. A su alrededor estaban sentados en bancos Erixímaco, hijo de Acumenos, y Fedro, el de Mirrinusia, y Andron, hijo de Androtión, y extranjeros, conciudadanos suyos, y algunos otros. Me pareció que estaban haciendo a Hipias algunas preguntas sobre astronomía relativa a la naturaleza y a los meteoros, y que éste, sentado en su sillón, las analizaba una por una y trataba minuciosamente las preguntas.
«Y vi también a Tántalo»: Pues, en efecto, se hospedaba allí también Pródico de Ceos. Se hallaba en una habitación que Hipónico había antes usado como almacén, pero que ahora Calias, a causa de la cantidad de huéspedes, había desocupado y convertido en alojamiento para los extranjeros. Pródico estaba aún acostado, envuelto en pieles y mantas, y por cierto que eran muchas, según parecía. Estaban sentados junto a él en los lechos próximos Pausanias el de Ceramis y con éste un joven adolescente aún, con las mejores cualidades naturales, creo, y, ciertamente, de aspecto hermosísimo; me pareció oír que su nombre era Agatón y no me extrañaría que fuera el amor de Pausanias. Además de este adolescente, estaban los dos Adimantos: el hijo de Ceps y el de Leucolófides, y algunos otros. Desde fuera no pude llegar a enterarme de qué discutían, aunque estaba deseoso de oír a Pródico, pues, a mi entender, es el hombre más sabio y divino;

dokeî a2nh>r ei3nai kaì qeîoV –a1llà dià th>n barúthta th<V fwnh<V bómboV tiV e1n tv< oi1kh'mati gignómenoV a1safh< e1poíei tà legómena.
Kaì h2meîV mèn a5rti ei1selhlúqemen, katópin dè h2mw<n e1peish<lqon !AlkibiádhV te o2 kalóV, w2V fñ>V sù kaì e1gw> peíqomai, kaì KritíaV o2 Kallaíscrou.
9HmeîV ou3n w2V ei1sh'lqomen, e5ti smíkr! a5tta diatríyanteV kaì taûta diaqeasámenoi prosñ<men pròV tòn Prwtagóran, kaì e1gw> ei3pon* #W Prwtagóra, pròV sé toi h5lqomen e1gw' te kaì 9IppokráthV ou4toV.
Póteron, e5fh, mónv boulómenoi dialecqh<nai h6 kaì metà tw<n a5llwn;
9Hmîn mén, h3n d! e1gw', ou1dèn diaférei* a1koúsaV dè ou4 e7neka h5lqomen, au1tòV skéyai.
Tí ou3n dh' e1stin, e5fh, ou4 e7neka h7kete;
9IppokráthV o7de e1stìn mèn tw<n e1picwríwn, !Apollodw'rou u2óV, oi1kíaV megálhV te kaì eu1daímonoV, au1tòV dè th>n fúsin dokeî e1námilloV ei3nai toîV h2likiw'taiV. e1piqumeîn dé moi dokeî e1llógimoV genésqai e1n tñ< pólei, toûto dè oi5etaí oi2 málist! a6{n} genésqai, ei1 soì suggénoito* taût! ou3n h5dh sù skópei, póteron perì au1tw<n mónoV oi5ei deîn dialégesqai pròV mónouV, h6 met! a5llwn.
!Orqw<V, e5fh, promhqñ<, w3 Sw'krateV, u2pèr e1moû. xénon gàr a5ndra kaì i1ónta ei1V póleiV megálaV, kaì e1n taútaiV peíqonta tw<n néwn toùV beltístouV a1poleípontaV tàV tw<n a5llwn sunousíaV, kaì oi1keíwn kaì o1qneíwn, kaì presbutérwn kaì newtérwn, e2autv< suneînai w2V beltíouV e1soménouV dià th>n e2autoû sunousían, crh> eu1labeîsqai tòn taûta práttonta* ou1 gàr smikroì perì au1tà fqónoi te gígnontai kaì a5llai dusméneiaí te kaì e1piboulaí. e1gw> dè th>n sofistikh>n técnhn fhmì mèn ei3nai palaián, toùV dè metaceirizoménouV au1th>n tw<n palaiw<n a1ndrw<n, fobouménouV tò e1pacqèV au1th<V, próschma poieîsqai kaì prokalúptesqai, toùV mèn poíhsin, oi4on /Omhrón te kaì 9Hsíodon kaì Simwnídhn, toùV dè au3 teletáV te kaì crhsmvdíaV, toùV a1mfí te !Orféa kaì Mousaîon* e1níouV dé tinaV ñ5sqhmai kaì gumnastikh'n, oi4on %IkkoV te o2 TarantînoV kaì o2 nûn e5ti w6n ou1denòV h7ttwn sofisth>V 9HródikoV o2 ShlumbrianóV, tò dè a1rcaîon MegareúV* mousikh>n dè !Agaqoklh<V te o2 u2méteroV próschma e1poih'sato, mégaV w6n sofisth'V, kaì PuqokleídhV o2 KeîoV kaì a5lloi polloí. ou4toi pánteV, w7sper légw, fobhqénteV tòn fqónon taîV técnaiV taútaiV parapetásmasin e1crh'santo. e1gw> dè toútoiV a7pasin

316a

pero, a causa de la extrema gravedad de su voz, se producía un runrún en la habitación que hacía confuso lo que decía.
Nada más entrar nosotros, entraron detrás Alcibíades, «el hermoso», como tú dices y yo apruebo, y Critias, hijo de Callescro. Después de ultimar unos detalles que nos quedaban por tratar, nos dirigimos a Protágoras y le dije:
– Protágoras, venimos a verte, Hipócrates, aquí presente y yo.
– ¿Queréis –repuso– hablar conmigo a solas o delante de todos?
– A nosotros –respondí– nos es indiferente; una vez oigas el motivo de nuestra visita, decide tú mismo.
– ¿Cuál es, pues, el motivo por el que habéis venido?
– Hipócrates, aquí presente, es compatriota nuestro, hijo de Apolodoro, de casa grande y próspera, y rivaliza en cualidades naturales con los de su misma edad. Según creo, desea llegar a ser ilustre en la ciudad y piensa que lo conseguirá, si te frecuenta. Por lo tanto, tú verás si crees que es preciso hablar de esto solos o ante todos.
– Bien están, Sócrates, las precauciones que tomas para conmigo, porque el extranjero que va por las ciudades y persuade a los jóvenes más ilustres a que abandonen la compañía de todos: la de los suyos y la de los extraños, la de los mayores y la de los jóvenes, para que le sigan y se hagan mejores en su compañía, ese hombre, digo, ha de actuar con sumo tacto al llevar esto a cabo, pues no son pocas las envidias, los odios e insidias que por este motivo se originan. Yo, por mi parte, sostengo que el arte de la sofística es antiguo, pero que los antiguos que la ejercían, por temor a los odios que ésta conlleva, la enmascaraban y ocultaban, unos con la poesía, como Homero, Hesíodo o Simónides; otros con las celebraciones mistéricas y las profecías, como Orfeo y Museo; algunos, he observado, con la gimnasia, como Iccos de Tarento y, en la actualidad, el sofista no inferior a ninguno, Heródico de Selimbria, oriundo de Megara; Agatocles, compatriota vuestro y gran sofista, así como Pitóclides de Ceos y otros muchos la enmascaraban con la música.
Todos ellos, como digo, por temor a la envidia, emplearon estas artes como pretexto. Yo, en cambio, no estoy de acuerdo con

katà toûto ei3nai ou1 sumféromai* h2goûmai gàr au1toùV ou5 ti diapráxasqai o8 e1boulh'qhsan –ou1 gàr laqeîn tw<n a1nqrw'pwn toùV dunaménouV e1n taîV pólesi práttein, w4nper e7neka taût! e1stìn tà prosch'mata* e1peì oi7 ge polloì w2V e5poV ei1peîn ou1dèn ai1sqánontai, a1ll! a7tt! a6n ou4toi diaggéllwsi, taûta u2mnoûsin –tò ou3n a1podidráskonta mh> dúnasqai a1podrânai, a1llà katafanh< ei3nai, pollh> mwría kaì toû e1piceirh'matoV, kaì polù dusmenestérouV parécesqai a1nágkh toùV a1nqrw'pouV* h2goûntai gàr tòn toioûton pròV toîV a5lloiV kaì panoûrgon ei3nai. e1gw> ou3n toútwn th>n e1nantían a7pasan o2dòn e1lh'luqa, kaì o2mologw< te sofisth>V ei3nai kaì paideúein a1nqrw'pouV, kaì eu1lábeian taúthn oi3mai beltíw e1keínhV ei3nai, tò o2mologeîn mâllon h6 e5xarnon ei3nai* kaì a5llaV pròV taútñ e5skemmai, w7ste, sùn qev< ei1peîn, mhdèn deinòn páscein dià tò o2mologeîn sofisth>V ei3nai. kaítoi pollá ge e5th h5dh ei1mì e1n tñ< técnñ* kaì gàr kaì tà súmpanta pollá moí e1stin –ou1denòV o7tou ou1 pántwn a6n u2mw<n kaq! h2likían path>r ei5hn –w7ste polú moi h7distón e1stin, ei5 ti boúlesqe, perì toútwn a2pántwn e1nantíon tw<n e5ndon o5ntwn tòn lógon poieîsqai.
Kaì e1gw' –u2pw'pteusa gàr boúlesqai au1tòn tv< te Prodíkv kaì tv< 9Ippíj e1ndeíxasqai kaì kallwpísasqai o7ti e1rastaì au1toû a1figménoi ei3men –Tí ou3n, e5fhn e1gw', ou1 kaì Pródikon kaì 9Ippían e1kalésamen kaì toùV met! au1tw<n, i7na e1pakoúswsin h2mw<n;
Pánu mèn ou3n, e5fh o2 Prwt

servido por Pedro 1 comentario compártelo

1 comentario · Escribe aquí tu comentario

Pedro Salamanca Garcia

Pedro Salamanca Garcia dijo

O.K.Estudiantes ,tenemos la obra de Protagoras la cual debe leerse para entender la filosofia sofista,igualmente comprender el relativismo filosofico.A partir de lo anterior,elaborar un articulo que relacione ese relativismo y el concepto de verdad que tiene nuestra sociedad contemporanea.Ese articulo se escribe aca en comentarios y a la vez los comentarios8minimo tres) que hagamos de los trabajos de tres compañeros.

12 Octubre 2011 | 02:42 AM

Escribe tu comentario


Sobre mí

Avatar de Pedro

JUVENTUDESALERTA

Bogota, Colombia
ver perfil »
contacto »
contador de visitas
Contador Gratis

Fotos

Pedro Salamanca Garcia todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

Categorías

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera